ezeli sine de yaslan an kere de,
unutuyoruz, her darbelerimiz.
tokluğun ezildiği bir ilme
batıyor en göçük sözlerin suyuna: biçkin.
maninin düşsel bedeni kuytu kıyısında,
ücravari ve bilisiz.
lekesiz eller gözlerimi işlerkene,
medetlerini birer birer yokluklara batırmak?
istemem gitsin.
pastelimsi buseler bomboş zamanlarca,
sıyır üzerimden siyahı kahpe!
görüde tin sızım kemrilmek
ve ben,
ücravari.
bilisiz.
anda,
bilirim yenisini, pek eski lakaydeş.
yara çekmek ömrümce üsselenmiş.
laflar sapıtır öylesine,
düşüncemi kurcala!
darbelerimiz paramparça.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder